26. Zeruko bidea

ZERUKO BIDEA

Roal Dahl

Bizitza osoan zehar, Foster andreak beldur ia patologikoa zion berandu iristeari, dela tren bat, hegazkin bat edo itsasontzi bat hartzerakoan, dela antzezlan batera joaterakoan. Bestela ez zen bereziki asaldatzen, baina kasu haietan berandu iritsiko zela pentsatze hutsak halako aztoramena eragiten zion, non keinuka eta guzti hasten baitzen. Ez zen oso kontu handia, muskulu kilikabera txiki bat ezkerreko begiaren ertzean, besterik ez, begia sekretuan kliskatuko balu bezala. Baina gogaikarriena zen keinua ez zela desagertzen ordu batez edo, trena edo hegazkina edo dena delakoa hartuta ere.

Izugarria da zenbait pertsonaren baitan nola bilakatzen den obsesio, obsesio larri gainera, horrelako beldur txiki bat, trena galtzearena esaterako. Etxetik geltokira abiatu baino ordu erdi bat lehenago, gutxienez, Foster andrea igogailutik ateratzen zen, kanpora irteteko prest, jantziak zituela kapela, berokia eta eskularruak, eta orduan, eserita gelditu ezinik, gelaz gela ibiltzen zen egonezinaren egonezinez, harik eta senarrak, emaztearen egoera sobera ezagutuko zuenak, bere gelatik atera eta ahots hotz eta lehorrean iradokitzen zuen arte agian ideia ona izanen zela abiatzea, edo zer iruditzen zitzaion.

21. Etxezaina

Etxezaina

Roald Dahl

George Cleaverrek, lehendabiziko milioia eskuratu bezain laster, aldiriko txalet txikia utzi eta Londresko etxe dotore batera egin zuen aldaira, Cleaver andrearekin batera. Frantziar sukaldari bat kontratatu zuten, monsieur Estragon deitua, eta ingeles etxezain bat ere, mister Tibbs deitua, zein baino zein garestiagoa. Bi aditu horien laguntzarekin, Cleaver jaun-andreak ekin zioten gizartearen mailak igotzeari, eta astero zenbait afari ematen hasi ziren, ezin luxuzkoagoak.

Baina afari horiek, iduri zuenez, ez zuten arrakastarik. Girorik ez zegoen, ez txinpartarik solasaldiei bizia emateko, ez inolako estilorik. Janaria, halere, aparta zen, eta zerbitzua, akasgabea.

16. Dastamena

Dastamena

 Roald Dahl

Sei ginen afaltzeko gau hartan Mike Schofield-ek Londresen daukan etxean: Mike, haren emaztea eta alaba, nire emaztea eta ni, eta Richard Pratt izeneko gizona.

Richard Pratt gourmet ospetsua zen; Epikuroak zeritzon elkarte txiki baten buru, hilero esku-orri bat banatzen zuen elikagai eta ardoen inguruan elkarteko kideen artean. Afariak antolatzen zituen luxuzko platerak eta ezohiko ardoak dastatzeko. Ez zuen erretzen, dastamena kaltetuko zuen beldurrez, eta ardo bati buruz ari zela, izaki biziduna bezala tratatzeko ohitura bitxi eta gogaikarri samarra zuen. “Ardo zuhurra”, esaten zuen, “herabeti eta iheskor samarra, baina zuhurra.” Edo, “Aldarte oneko ardoa, onbera eta alaia; zertxobait lizuna, agian, baina aldarte onekoa, halere.”

Bitan egona nintzen Mikeren etxean Richard Prattekin afaltzen, eta bi-bietan Mikek eta emazteak ahaleginak eta bi egin zituzten gourmet ospetsuari otordu berezia emateko. Horko horretan, argi eta garbi, ez zuten salbuespena eginen. Jangelan sartu bezain laster ikusi nuen mahaia oturuntza baterako prestatuta zegoela. Zutargi garaiak, arrosa horiak, zilar distiratsua nonahi, hiru ardo kopak afaltiar bakoitzarentzat, eta, batez ere, sukaldetik zetorren haragi errearen usain gozoa, ahoan listua jariotzen hastea eragin zidana.

11. Hiltegirako bildotsa

HILTEGIRAKO BILDOTSA

ROALD DAHL

Gela epel eta garbi zegoen, gortinak zabalduak, eta bi lanparak piztuak, berea eta pareko aulki hutsaren ondoan zegoena. Haren atzeko edaritegian, bi edalontzi garai, gaseosa eta whiskia. Ontzi termikoan, izotz-koskor atera berriak.

Mary Maloney senarraren zain zegoen, lanetik noiz etorriko.

Tarteka erlojuari begiratzen zion, baina larritu gabe, horretaz gozatzeko, besterik ez, joandako minutu bakoitzarekin gutxiago falta zelako hura etortzeko. Giro atsegin eta bare batek biltzen zuen emakumea, baita hark egiten zuen guztia ere. Burua espero zitekeen baino lasaiago makurtzen zen josketaren gainean. Haren azalak, haurdun zegoela seigarren hilabetea baitzen, gardentasun puntu zoragarria erdietsi zuen; ahoa leuna zen, eta begiek, begirada patxadatsu harekin, lehen baino handiagoak ziruditen, ilunagoak.

6. Sorrera eta hondamendia

Sorrera eta hondamendia

Roald Dahl

“Dena normala da,” zioen medikuak. “Orain etzan zaitez eta lasaitu.” Haren ahotsa urrun zegoen, milia askotara, eta irudi zuen emakumeari oihuka ari zitzaiola.

“Seme bat daukazu.”

“Zer?”

“Seme eder bat daukazula. Ulertzen didazu, ezta? Seme eder bat. Entzuten duzu nola ari den negarrez?”

“Ongi dago, jauna?”

“Jakina ongi dagoela.”

“Mesedez, utzidazu ikusten.”

“Segundo batean ikusiko duzu.”

“Seguru zaude ongi dagoela?”

“Oso seguru.”

“Oraindik ari da negarrez?”

1. Bixby andrea eta Koronelaren berokia

Bixby andrea eta Koronelaren berokia
Roald Dahl

Amerika aukeren lurraldea da emakumeentzat. Dagoeneko herrialdearen aberastasunaren %85 daukate bere esku. Berehala den-dena edukiko dute. Dibortzioa da dirua irabazteko modua: bukatzen azkarra eta ahazten erraza; emakume handinahiek nahi adina aldiz errepikatzen ahal dute eta etekinak zenbatu ezinezkoak bilakatu dira. Senarraren heriotzak ere badakar konpentsazio pozgarririk eta zenbait dama metodo horren alde agertzen dira. Badakite itxaronaldia ez dela betiko luzatuko, zeren gehiegizko lanak eta hipertentsioak gizajoa akabatuko baitute lehenago edo geroago: bulegoan hilko da, esku batean bentzedrina botila bat daukala, eta bestean, lasaigarri pakete bat.

Dibortzioaren eta heriotzaren patroi beldurgarri horrek ez du eragin txikienik ere izaten bertako gizonezko gazteen belaunaldien gainean. Dibortzio tasak zenbat eta altuagoa izan, orduan eta grina biziagoa sortzen zaie. Gizon gazteak saguen antzera ezkontzen dira, nerabezaroa utzi baino lehen ia-ia, eta haietako gehienek gutxienez bi emazte ohi dituzte kontagailuan hogeita hamasei urte betetzen dituztenerako. Andre horiek ohi duten moduan mantendu ahal izateko, gizonezkoek esklaboak balira bezala egin behar dute lan. Izan ere, ez dira beste ezer. Baina orduan, bederen, helduaro goiztiarrean aurrera egin ahala, nahigabearen eta izuaren sentipena hasten da zabaltzen haien bihotzetan, eta, arratsalde partean, talde txikietan biltzen dira, taberna zein elkarteetan, whiskiak edateko eta pilulak irensteko, istorioak kontatuz elkarri kontsolamendua eman nahian.