23. Estimu gutxiko emakumeak

Estimu gutxiko emakumeak

MARGARET ATWOOD

1.

Denek dute bere txanda, eta orain nirea da. Edo hala esaten ziguten behintzat haurtzaindegian. Ez da egia, baina. Batzuek besteek baino txanda gehiago dituzte, eta niri ez zait sekula ailegatu nirea, ezta behin ere! Nekez dakit nik edo nirea zer den; bizitza osoan beste hura izan naiz.

Izena ere ez dut; ahizpa itsusia naiz, itsusia hitza azpimarratuta. Besteen amak niri begira gelditzen dira eta, segituan, soa aldendu eta eztiki astintzen dute burua. Ahotsak apaltzen edo isiltzen dira gela batean sartzen naizenean soineko eder batez jantzita eta berunezko aurpegia muturtuta. Uste dute zerbait esan behar dutela egoerari buelta emateko: Tira, sendoa da zalantzarik gabe. Baina badakite alferrik dela. Baita nik ere.

20. Azken eraztun-eramailea

Azken eraztun-eramailea
Kiril Eskov


4. KAPITULUA

Arnor, Amon Súl dorrea

Hirugarren Aroko 3010, azaroa

Hitzok gizon zahar, garai eta bizar zuri batek esan zituen, zeina soineko zilarrezko eta grisez jantzita baitzegoen, txanoa sorbalden gainean eroririk; hatz puntak mahai beltz obaleko azalaren gainean zituen pausaturik eta bizkar luzeko aulkietan eseritako beste lau pertsonek inguratuta zegoen, erdi itzaletan. Zeinu batzuen arabera, arrakasta izan zuen esandakoarekin eta Batzarra bere alde jartzea lortu zuen; beraz, orain, zutikako gizonaren begi urdin zulagarriek, zeinak kontraste argian baitzeuden aurpegiko pergamino itxurako azal horiztatuarekin, lau horietako bakarra zuten jomugan, orain azpikotu beharko zuena. Gizon hura, soineko zurian uzkurtua, tarte batera zegoen eserita, gainerako batzarkideengandik bereiz balego bezala; iduri zuen sukar handia zuela. Altxatu zen aulkiko besoei oratzen ziela, eta haren ahots sakon eta leunak durunditu zuen sabai ilunaren azpian:

“Ez zara haietaz errukitzen?”

“Nortaz?”

“Jendeaz, Gandalf, jendeaz! Ongi ulertu badut, Mordorko zibilizazioa heriotzara kondenatu duzu, onura handiago baten izenean. Baina jendeak osatzen du zibilizazio oro, eta den-denak garbitu nahi dituzu, salbuespenik gabe. Ez da hala?”

14. Bazen behin

Bazen behin

Margaret Atwood

“Bazen behin neska txiro bat, ederra bezain zintzoa, amaorde gaiztoarekin bizi zena basoan zegoen etxe batean.”

“Basoan? Basoa demodé dago, hau da, nahikoa dugu basoetako kontu horiekin. Irudi hori ez da bat etortzen gure egungo gizartearekin. Zergatik ez hirian, aldatzeagatik?”

“Bazen behin neska txiro bat, ederra bezain txintxoa, amaorde gaiztoarekin bizi zena hiri bateko kanpoaldean zegoen etxe batean.”

“Hobeki dago hori. Baina zalantzan jarri behar dut txiro hitz hori.”

“Baina txiroa zen!”

“Txirotasuna erlatiboa da. Etxe batean bizi zen, ezta?”

“Bai.”

“Orduan, ikuspuntu sozio-ekonomiko batetik, ez zen txiroa.”

12. Eramaten zutena

Eramaten zutena

Tim O’Brien

Jimmy Cross lehen lotinantak Martha izeneko neska baten gutunak eramaten zituen, zein hirugarren urtean baitzegoen New Jerseyko Mount Sebastian unibertsitatean. Ez ziren maitasun gutunak, baina Cross lotinantak itxaropena zuenez, plastiko batean bilduta zeuzkan, bizkar-zorroaren hondoan. Arratsaldeko azken partean, egun osoan martxan ibili, lubakia egin eta eskuak urontziko urez garbitu ondoren, gutunak destolestu, hatz-puntekin heldu eta irudipenak egiten ematen zituen eguneko azken argi orduak. Txango erromantikoak imajinatzen zituen New Hampshireko Mendi Zurietan. Gutun-azaletako hegalak zupatzen zituen zenbaitetan, neskaren mingaina handik pasatua baitzen. Beste edozein gauzaren gainetik, nahi zuen berak maite zuen adina maita zezan hark, baina hutsalkeriez aritzen ziren gutunetan, maitasunaren gaiari heldu gabe. Lotinanta seguru zegoen birjina zela. Marthak ingelesa ikasten zuen unibertsitatean, eta zoragarri idazten zion irakasleez, ikaskideez eta azterketa partzialez, Chaucer-ekiko zuen errespetuaz, eta Virginia Woolf-eganako txeraz. Aipu poetikoak egiten zituen maiz; gerra ez zuen sekula aipatzen, ez bazen esateko, Jimmy, kontuz ibili. Gutunen pisua 280 gramokoa zen. Sinatzean, “Maitasunez, Martha” jartzen zuen, baina Cross lotinantak ulertzen zuen maitasun hori sinatzeko modu bat baino ez zela, eta ez zuela esan nahi berak nahi zuena. Iluntzean, tentuz gordetzen zituen gutunak berriz bizkar-zorroan. Mantso, arreta pixka bat galduta, altxatu eta bere gizonen artean mugitzen zen, perimetroa egiaztatuz, eta gero, gau betean, lubakira itzulita, Martha birjina ote zen pentsatzeari ematen zion, gauari so.

10. Tronuen jokoa: Bran (I)

TRONUEN JOKOA

George RR Martin

BRAN

Egunsentia argia eta hotza zen, eta hozkirriak udaren bukaera iradokitzen zuen. Egundutakoan abiatu ziren ikustera nola mozten zitzaion burua gizon bati. Hogei ziren guztira, eta Bran haiekin batera zihoan, urduri emozioagatik. Lehenbiziko aldia zen behar bezain handitzat jotzen zutela aita jaunarekin eta anaiekin joateko Erregearen justizia ikustera. Udaldiko bederatzigarren urtea zen, eta Branen bizitzaren zazpigarrena.

Gizon hura muinoetako gotorleku txiki batetik aterarazi zuten. Robb-ek uste zuen basa-gizona zela, Harresiaz Bestaldeko Errege zen Mance Rayder-ri zin egina. Branek erresumina sumatu zuen eztarrian horretan pentsatze hutsarekin. Gogora etorri zitzaizkion Nan Zaharrak kontatutako ipuinak. Basa-jendea ankerra zela zioen, esklabo-egileak, sastatzaileak eta lapurrak. Erraldoi eta deabruekin uztartzen ziren, neskatilak lapurtzen zituzten gau betean, eta odola edaten zuten txartatutako adarretatik. Basa-emakumeak Besteekin oheratzen ziren Gau Luzean ume erdi-humano beldurgarriak egiteko.