Dragoia
Ray Bradbury
Gaua puzka ari zen mortuko
belar motzaren gainean; beste ezer ez zen higitzen. Urteak ziren txoririk ez
zebilela hegan zeruaren oskol itsu handian. Aspaldian, harri txiki batzuek
bizitzaren plantak egin zituzten hauts bihurtu zirenean. Orain, gaua baino ez
zen mugitzen eremu hartan piztutako su bakarti aldera makurturik zeuden bi
gizonen arimetan; ilunpeak emeki sartzen ari zitzaizkien zainetatik eta kilimak
egiten zizkien isilik loki eta eskumuturretan.
Suaren argiak gora eta
behera egiten zien aurpegi basatietan eta piltzar laranjez bete zizkien begiak.
Gizonek elkarri entzuten zizkioten arnas hotzaren azantza adigaitzak eta
betazalek muskerren gisara egiten zituzten itxi-irekiak. Azkenean, haietako
batek suari eragin zion ezpataz.
“Ez, tentela; salatuko
gaituk!”
